zondag, juni 16, 2024
No menu items!

Reisdilemma 6: Wel of geen foto’s van vreemden maken en delen?

Michel Minnebreuker
Michel Minnebreuker
Onderwijzer, copywriter, webdesigner, digital nomad, maar vooral levensgenieter!

Met z’n vieren lopen we door een klein dorpje achter mijn accommodatie ergens op het platteland van Cambodja. Voor drie van ons is het een bekende wandeling. Nummer vier is een Chinese meid die net is aangekomen en niet kan wachten om de omgeving te verkennen en foto’s te nemen.

Wij kunnen wel een wandeling gebruiken, dus bieden we aan haar een rondleiding te geven door de ons inmiddels bekende omgeving. Enthousiast rent ze naar haar kamer, wapent zich met camera en selfie-stick, springt in de slippers en gilt; “Let’s go!’.

En dat deden we….

In het lokale dorp, worden we door volwassenen met een glimlach begroet en rennen kinderen enthousiast achter ons aan. Al rennend en lachend, blijven ze het enige Engelse woord dat ze kennen maar  herhalen:” Hello, hello, hello’. De meiden doen lekker mee en blijven teruggroeten, ik hou het bij een enkel ‘Hello’.

Onderweg komen we een huis tegen waar een moeder net haar pasgeboren baby de borst geeft. Om haar heen staan en zitten nog vijf kinderen. Een ouder meisje, twee iets jongere jochies en een jongen en meisje van rond de 5 of 6 jaar. Het plaatje ziet er mooi uit: typisch Cambodjaans huis, typisch geklede Cambodjaanse moeder en altijd lachende Cambodjaanse kinderen.

Effe een foto maken….

Onze nieuwe aanwinst uit China gilt het uit: “Oh, beautiful, picture, picture!!”. Ze loopt op de vrouw af, wijst naar haar camera en vraagt of ze een foto mag nemen. Het is duidelijk dat de vrouw geen Engels spreekt, maar de vraag wel begrijpt.  Omdat het echt een heel mooi mooi plaatje is, vissen we allemaal de smartphone uit de broekzak en nemen positie in.

Het oudere meisje staat op, strijkt gedecideerd haar jurkje glad, gooit het haar over de schouders en neemt een nette pose aan. Een van de twee oudere jongens gaat ook staan, de andere knul blijft zitten. De jongste kinderen die eerst nog verscholen zaten  achter moeder,staan op en gaan schuin achter hun moeder staan.

De fotoshoot kan beginnen…..

Onze nieuwe vrijwilliger klikt er gelijk maar flink op los. Ik niet. Terwijl ik mijn toestel in positie breng, valt me op dat de twee jongste kinderen die eerst achter moeder verscholen waren en nu zijn opgestaan, geen kleding aan hebben.

“Hmm….. Kan dat wel?’ , vraag ik me af. 

Moeder vind het blijkbaar geen probleem. Kinderen zijn zich nergens van bewust en bij mijn mede-vrijwilligers bespeur ik ook geen enkele twijfel.

En ondanks dat, besluit ik dat het nemen van een foto waarop twee naakte kinderen staan, niet OK is.

Waarom zou ik zo’n foto willen nemen?

Ik zal hem niet op mijn Facebook pagina posten, op een website gebruiken, doorsturen naar anderen of op een andere manier publiekelijk gebruiken. We maken dagelijks een wandeling door dit dorpje, dus van een unieke gebeurtenis, is geen sprake.

Zouden die twee kids kleding aan hebben, dan zou het een prachtige foto zijn geworden, maar iets houdt me tegen.

Moreel kompas

Ik kan wel tien redenen bedenken, waarom ik vind dat het ongepast is foto’s te maken van naakte mensen. Zelfs foto’s nemen van mensen die NIET naakt zijn en zonder dat ik impliciet of expliciet hun goedkeuring heb gekregen, roept al interne discussies op.

Ik mag graag denken dat anderen ook dergelijke interne discussies voeren, maar het feit dat mijn drie tijdelijke collega’s er flink op los fotografeerden, bewijst het tegendeel.

Ligt het aan mij?

Mijn moreel kompas werd gevormd in een periode waarin social media niet bestond. Foto’s nemen van anderen zonder toestemming, was simpelweg not-done. De tijd is veranderd, maar de diepgewortelde roots van mijn moreel kompas weigeren zich hieraan te conformeren.

En dat vind helemaal in orde….

Social media is niet meer uit onze maatschappij weg te denken. We tweeten, facebooken, WhatsAppen of Instagrammen er met z’n allen lekker op los. Niet alleen in Nederland of westerse landen, maar overal ter wereld heeft de tand des tijds de manier waarop we communiceren voorgoed veranderd.

Met deze verschuiving lijkt het erop dat hierbij een aantal (ongeschreven) regels waar we nog niet zo heel lang best veel waarde aan hechtten, langzaam onder een laagje stof verdwijnen.

Zo doe ik het

Ik snap dat tijden veranderen en meningen verschillen. Wat anderen doen, moeten zij weten, maar ik vind het vooral belangrijk dat ik tijdens het nemen van foto’s anderen niet in verlegenheid breng, bespot of op een andere manier negatieve gevoelens bij anderen oproep.

  • Ik maak geen herkenbare foto’s van mensen, zonder dat ik hiervoor impliciet of expliciet toestemming heb.
  • Ik plaats geen herkenbare foto’s van familie, vrienden of bekenden op social media, zonder hun toestemming.
  • Ik plaats geen foto’s van kinderen op social media.

En natuurlijk zijn er uitzonderingen….

De wereld is immers niet zwart/wit en sommige momenten zijn gewoon te mooi zijn om NIET als fotografische herinnering vast te leggen. Feit blijft dat foto’s nemen GEEN noodzaak is en anderen (soms jaren later) in verlegenheid KAN brengen.

Wie zich dat realiseert en daarnaar handelt bij het nemen en delen van foto’s, zit aardig op de weg van wat ethisch en moreel correct is.

Blogs uit dezelfde categorie

Nieuwste blog

Van nieuwe naar trouwe klanten – Vijf effectieve strategieën

Wie online geld wil verdienen, heeft de keuze uit honderden methoden om dat te doen. Bij de meeste methoden...

Eerdere blogs...